फेरिएनी यामहरु माघ बन्न खोज्छौ प्राणीको बोध गर्ने बाघ बन्न खोज्छौ ।

हिँडि रहेछु पाईतालामा काँडै काँडा रोपी हाँसी रहेछु हृदयमा पीर ब्यथा छोपी

आँखामा नि नबिझाउने नानी रोको धेरै भयो पतिदेबको हत्या भो रे सानी रोको धेरै भयो ।

अनायासै ...., नयनको पर्दामा फुंगसेमी उत्रिंदा मन सिला बग्रेल्तिए क्यानभासमा भाइरस छिरे जस्तै फेरी ...., दिल हयांग भए पछी अतितले बर्तमानलाई पालना थाले पछी सम्झे .....

विप्ल्याटो मनस्थितिका ए नेताजीहरु जनताको पसिना र रगत चुस्न सम्म चुस्यौ भोका नाङ्गा निरिह आसक्तहरुलाई डस्नसम्म डस्यौ |

म जन्मजात अन्धा होईन जीवन संघर्षको यात्रामा आँखाको दृष्टि गुम्यो त्यसपछि विश्वास गुम्यो भाई वन्धु छरछिमेकी गुम्यो मेरो सर्वस्व गुम्यो म लठ्ठीको साहारा लिएर गुमेका चिजहरु खोज्ने क्रममा म हराए ।

रोइ रोइ रात बित्यो, तिम्रो सम्झनामा जुन दिन छोडी गयौ पराईको साथमा

समुन्द्र सतहदेखी धेरै माथी स्वर्गदेखी झरेकी सगरमाथा, माछापुछ्रे, धवलागिरिकी साथि अग्लो, अटल, बिराट म पर्बत, एउटा सुन्दरी पार्वती।

नयाँ नेपाल बनाउने भन्थेउ खोइ त नयाँ सोच र हातहरु सामन्त र भ्रस्टलाई हटाउने भन्थेउ खोइ त ती तिम्रा अठोटहरु

गोधुली साँझ… चराहरुको बटालियन गुडतिर फर्किरहेछन् । तर अझै पनि म किनार तिमीलाई नै पर्खि रहेछु

मनका दुख्ने घाउहरुलाई निको पार्ने मल्हम भनिन्छ सङ्गीत सुरिलो सारङ्गी को मात्र के बयान बिनायो, मुर्चुङ्गा र मुरलीका धुनहरु

नयाँ नेपाल बनाउने भन्थेउ खोइ त नयाँ सोच र हातहरु सामन्त र भ्रस्टलाई हटाउने भन्थेउ खोइ त ती तिम्रा अठोटहरु

यो माटो हाम्रो हो पसिना बगाउनुपर्छ यो ढुङ्गा हाम्रो हो पौरखी बनेर फोड्नुपर्छ मिलाएर राखनुपर्छ अनि मूल फुटाउनुपर्छ उर्वरताको

एउटा बालक जो निरह थियो । त्यस बेला त्यही ममतामयी आमाको माया साथ र हौसलाले उसमा प्रेरणा साचारित भई आफ्नो पढाईमा सफल बन्दै गयो ।

कति गन्हाउनु मेरा बाघका सन्तानहरुलाई एकातिर सेवासावाहरु होमादि भइरोटिमा छन् अस्तित्व थमाउने सेलरोटीमा अर्को थरि फेदाङ्गमा हरु मासृुमा छन् अपनत्व बचाउने तोङ्गवा मा छन् यो विचमा म दुधको मानितो बनेर बुद्धम सरगम गच्छामी फलाक्दिन

पुरानो सारीको सप्को काँधमा हालेर चाउरिएको ट्यार्लिनको चोलो तीन ठाँउमा टालेर

म- सोचिरहेछु साँच्चै…… पानीको वेगहरुमा सपनाकाृ कुनै अर्थ हुन्नरहेछ आफ्नो भन्नु आफन्त पनि आफ्नो हुन्न रहेछ

तिम्रो लागि रगत र पसिना बगाउन परे बगाउला काङसोरे,श्रीजङ्गा मात्र होइन राज कुमार जस्ता अरु हजारौ राज कुमार जन्माउला तर लिम्बुवान छोडेर नजाउ है

मैले छोडेर आउँदा मेरो देशमा चाँप, गुराँस, चम्पा, बेलि र चमेली फुलेको हुन्थ्यो झकमक्क माछापुछ्रेको सितल पवनसँग फेवा र बेगनासलाई चुम्दै तराई पहाड बहकिएर बसाउँथ्यो मगमग मिरमिरेमा सुर्यको किरणसँगै

प्रिय साथीहरु सुस्तरि-सुस्तरी केही पनि हुँदैन खाली मृत्‍यु हुन्छ सुस्तरि-सुस्तरी केही पाइन्न खाली मृत्‍यु पाईन्छ