कति गन्हाउनु मेरा बाघका सन्तानहरुलाई एकातिर सेवासावाहरु होमादि भइरोटिमा छन् अस्तित्व थमाउने सेलरोटीमा अर्को थरि फेदाङ्गमा हरु मासृुमा छन् अपनत्व बचाउने तोङ्गवा मा छन् यो विचमा म दुधको मानितो बनेर बुद्धम सरगम गच्छामी फलाक्दिन

पुरानो सारीको सप्को काँधमा हालेर चाउरिएको ट्यार्लिनको चोलो तीन ठाँउमा टालेर

म- सोचिरहेछु साँच्चै…… पानीको वेगहरुमा सपनाकाृ कुनै अर्थ हुन्नरहेछ आफ्नो भन्नु आफन्त पनि आफ्नो हुन्न रहेछ

तिम्रो लागि रगत र पसिना बगाउन परे बगाउला काङसोरे,श्रीजङ्गा मात्र होइन राज कुमार जस्ता अरु हजारौ राज कुमार जन्माउला तर लिम्बुवान छोडेर नजाउ है

मैले छोडेर आउँदा मेरो देशमा चाँप, गुराँस, चम्पा, बेलि र चमेली फुलेको हुन्थ्यो झकमक्क माछापुछ्रेको सितल पवनसँग फेवा र बेगनासलाई चुम्दै तराई पहाड बहकिएर बसाउँथ्यो मगमग मिरमिरेमा सुर्यको किरणसँगै

प्रिय साथीहरु सुस्तरि-सुस्तरी केही पनि हुँदैन खाली मृत्‍यु हुन्छ सुस्तरि-सुस्तरी केही पाइन्न खाली मृत्‍यु पाईन्छ

युरेसिया खण्डको विशाल समुन्दी पिँध धसिन्दा अभेद्य पर्खाल भएर उभ्ने तिब्बती ढाल नडगमगाईकन उभि रहृर्‍यो समुन्द्रको सतह चुलिन छाडेन

कविता

[कविता]

गजल

गजल

कठघरामा उभिएर

नयाँ नेपालको सपना दुख्छु म

लोकतन्त्

[गजल]

गजल

गणतन्त्रको नारा

[मुक्तक]

सपनाभित्र बुनिरहन्छु सधैं-सधैं मीठो कल्पना

वैरागी काइँलाको मुटु